جهانگردی ایرانگردی گردشگری

لاته آه

دره ارغوان طرقبه، دره اي بسيار زيباست که به هنگام رشد و نمو گياه ارغوان گويي دريچه اي به بهشت رنگ هاست. ارغوان درختي گلدار و زينتي است که بلندي آن گاهي به ۱۲ متر هم مي رسد، اما بيشتر به صورت درختچه است و گياه بومي سرزمين هاي جنوبي اروپا و جنوب غربي آسياست که در ايران در مناطق شاهرود، کرمان، مازندران، گيلان، همدان، لرستان و فارس به صورت خودرو مي رويد. اين درخت را بيشتر به عنوان گياه زينتي مي کارند. برگ هاي ارغوان به شکل قلب، بدون کرک و داراي کناره هاي صاف است. گل هاي اين درخت در اوايل بهار، در گروه هاي ۳ تا ۶ تايي، روي شاخه ها و حتي روي ساقه اصلي، پيش از رشد برگ ها پديد مي آيند و چون تعداد آن ها بسيار زياد است، منظره زيبايي به درخت مي دهد. نکته جالب اين که گل گياه ارغوان خوراکي است و مزه اي ترش دارد و از اين رو در برخي کشورها گل ارغوان را همراه سالاد مي خورند يا در بعضي از غذاها به عنوان چاشني استفاده مي کنند. ارغوان در خاک هاي آهکي پرقوت بهتر رشد مي کند و در برابر خشکي بسيار مقاوم است. به تابش مستقيم نور خورشيد نياز دارد و براي زياد کردن درخت، بذر آن را بايد در فروردين ماه کاشت. اين درخت از راه پيوند و قلمه زدن نيز زياد مي شود. ويژگي مهم ارغوان اين است که اين درخت هر جا که آب کم و خاک نامطلوب است، سبز مي شود و محيط زيست منطقه را حيات دوباره مي بخشد. امروزه مراکز حفاظت از منابع طبيعي کاشت آن را براي حاشيه شهرها و روستاها توصيه مي کنند و حتي بعضي از مراکز دولتي نهال ارغوان را توليد و به صورت رايگان در اختيار علاقه مندان قرار مي دهند. اين درخت در خاک هاي گچي و آهکي راحت رشد مي کند و گرماي تند آفتاب و خشکي خاک را به آساني تحمل مي کند. سرزمين مادري گياه ارغوان مناطق شرق مديترانه است و با اقليم کشور ما هم سازگاري زيادي دارد.

در هنگام شکوفايي درخت ارغوان در حالي که شاخه ها هنوز بدون برگ هستند، گل هاي خوشه اي و صورتي رنگش به حالت آويخته ظاهر مي شوند و سپس برگ هاي سبز و قلبي شکل، آن شاخه ها را زينت مي بخشد. وقتي عمر گل ها به پايان رسيد، بذرها در داخل محفظه هايي به نام «نيام» قرار گرفته و تمام طول سال روي شاخه ها باقي مي مانند. خوشبختانه طرقبه با داشتن بيش از ۷ هکتار جنگل هاي ارغوان، قطب درختچه هاي ارغوان در کشور است.