« خورآسان » نام گذشته ی خراسان است که از دو کلمه « خور » به معنای خورشید و « آسان » به معنای ظاهر شدن تشکیل شده است. این سرزمین چون در شرقی ترین ناحیه ی ایران زمین قرار داشته است و خورشید زودتر از سایر نقاط در آن طلوع می کرده ، این نام را به خود گرفته است . از این رو « خور آسان » به معنای پدیدار شدن خورشید یا سرزمین بامدادان و طلوع آفتاب بکار رفته است . بدیهی است که از نقطه نظر دانش جغرافیا خورشید اصولاً از سوی مشرق طلوع نموده و به سمت مغرب غروب می کند . با استناد به این توصیف خورآسان را می توان سرزمین شرقی یا شرقی ترین ناحیه ی ایران زمین نیز تلقی کرد .

واژه « خورآسان » در طول اعصار به سبب کثرت استعمال تحول یافته و به «خراسان» امروزی بدل گشته است .

خراسان در عصر هخامنشیان ، اشکانیان و ساسانیان بعنوان یکی از ولایات چهارگانه ایران زمین به شمار می رفته است . این چهار ولایت گسترده و پهناور عبارتند از اپاختر یا شمال ، خراسان یا مشرق ، نیمروز یا جنوب و خاوران یا مغرب ، اما وجه تسمیه شهر مشهد همچون ارزش و اعتبار زایدالوصف این خطه سراسر به یمن مدفن و بارگاه مقدس امام هشتم شیعیان علی بن موسی الرضاست . با شهات امام رضا (ع) در ماه صفر سال 203 هجری قمری بدست مأمون عباسی و خاکسپاری آن امام همام در ضلع جنوبی عمارت حمید بن قحطبه والی توس اولین سنگ بنای شکل گیری شهری وسیع که بعدها مشهد نام گرفت گذاشته شده این شهر بر گرد قریه ی سناباد که از توابع توس به شمار می رفت بنا گردید . واژه « مشهد » که در اصل کلمه عربی و بر وزن « مفعل » است به معنای محل شهود  و حضور یا شهادتگاه و یا مکانی که در آن کسی شهید گشته است به کار می رود و کلمه ی مشهد نیز بر شهادت حضرت رضا (ع) و مدفن وی در آن مکان دلالت دارد .

از این رو بعضاً از شهر مشهد با نام « مشهد الرضا » نیز یاد می شود . بی تردید مشهد آبادانی و گسترش خویش را مدیون وجود بارگاه قدس رضوی است .